Zwart is ook een kleur

Zwart is ook een kleur..
Vandaag keek ik naar het depressie gala. De vraag van Mike Bode, auteur van het boek pil, een boek wat heel lang ongelezen op m’n nachtkastje ligt, is everybody depri? Het boek overigens nooit gelezen vanwege te confronterend. Lezen over depressie en kijken naar programma’s als deze. Veel herkenbaarheid. Veel confrontatie. En ik houd niet van confrontatie. Ik heb niet voor niets vermijdende trekjes in mijn persoonlijkheidsprofiel. En vanuit de vermijding vermoedelijk ook de terugkerende of altijd aanwezige, in meer of mindere mate, de depressie.
Ik zie Sofie. Leuke Sofie van tv, die ik altijd zo lief en vrolijk vind. Die als enige in het programma 4 handen op 1 buik zich even liet gaan in haar irritatie. Hoera voor dat. Die haar verhaal vertelt. Over haar depressie. Over het lege zwarte gat. Over haar boze man die zich onmachtig voelt. Een groep jongeren met hun emotionele relazen over hun zwarte periode(s). Winnares van The Voice Laura. Eveneens een slachtoffer van de ziekte. Niet weten wat er met je aan de hand is. En het ook niet kunnen begrijpen als je rationeel gezien alles hebt. Mijn eerste angstaanval en bijbehorende depressie overspoelde me toen ik 20 was. En ik had echt alles. Een lieve vriend, zus, ouders, vrienden, bijna een HBO diploma. Tegelijkertijd was ik heel ongelukkig. En huilde ik maandenlang. Toen pillen erin en even naar de psych. Afstuderen, werken. Jaren een baan die je niet echt leuk vindt. Af en toe en terugval. Nooit heel gelukkig, nooit suïcidaal. In gewicht afvallen en weer aankomen.. Bijna altijd single in de tussentijd. Angst voor verbinding toen en nu nog. Vaak horen dat mensen je een leuk mens vinden. Een beetje gek, kleurrijk, dat wel. Altijd verbazing als ik deel over mijn echte ik. Mijn zwarte kleur. De demonen in mijn hoofd. De constante strijd. Want dat past helemaal niet bij je. Je straalt en lacht altijd. Schijn is fijn. Gisteren bij de film vroeg een vriendin hoe gaat het en ik begon te huilen. Dat betekent dus dat het niet zo goed gaat. Ook niet na een jaar fulltime therapie. En niet meer die baan hoeven doen die ik niet zo leuk vond. Altijd de innerlijk strijd, deel ik dit wel of deel ik dit niet? Want als je het wel deelt dan komt daar de nodige feedback op. Niet zo handig als je een nieuwe baan zoekt bijvoorbeeld. Want depressie is ziek en ziek is minder geschikt voor arbeid want grotere kans op uitval. Dat de kans op uitval vele malen kleiner is als ik werk doe wat ik wel leuk vind tjaa daar moet je een werkgever nog eens van overtuigen. En ook van het feit dat de meest depressieve mensen vaak heel creatief, humoristisch, kunstzinnig, gevoelig, artistiek en / of muzikaal zijn. Het zijn vaak mensen die niet kortzichtig zijn, een groot hart (voor de zaak) hebben, altijd bereid een extra stap te zetten want dat zijn ze vanwege hun zwarte kleur toch al gewend. Ze zijn gewend dat alles hun net iets meer moeite, discipline en doorzettingsvermogen kost. En zijn dus juist heel goede werknemers. Mits gezien en gehoord maar geldt dat niet voor iedereen? Voordeel van delen vind ik is dat het gevoel dat je overspoelt bij vlagen dat je de enige bent dus een gevoel is. En niet de waarheid. 1 op de 20 mensen heeft in zijn of haar leven te maken met een depressie. En hoe meer mensen delen hoe meer het stigma verdwijnt. En hoe meer mensen hopelijk om hulp vragen. Of delen. Praten. Ik merk dat ik door gisteren even uit te huilen en te praten bij en met mijn vriendinnetje het donkerzwart van gisteren nu weer grijs is. En ik weet en zal moeten leren mijn zwart, mijn depressie, te omarmen. Te koesteren. Er niet tegen vechten want tegen jezelf vechten is jezelf niet accepteren zoals je bent. Van vechten wordt het zwart nog zwarter. Als ik haar omarm als zijnde een deel van mij dan mag ik zijn zoals ik ben. Kaatinkleur met een zwart randje

2 comments on “Zwart is ook een kleurAdd yours →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *