Over met (af)vallen en opstaan

Over met (af)vallen en opstaan

Blijkbaar ben ik niet zo goed in regelmaat. Zo enthousiast als ik begon met deze blogpagina zo snel stop ik dan ook weer met dagelijks bloggen met het idee dat komt morgen wel weer waarna ik gewoon een maand weer niks schrijf. Terwijl ik het wel leuk vind om te doen, en het me ook redelijk makkelijk afgaat. Het was gewoon een drukke maand. Althans een drukke maand in mijn hoofd. Dat wil niet zeggen dat ik het ook echt druk heb, want nu ik geen baan heb valt dat allemaal wel mee. Ik heb het druk met denken dat ik het druk heb, en ik heb het druk omdat ik mijn telefoon vaak niet kan of wil wegleggen. Ik heb het druk met netwerken. Ik weet niet of het UWV het idee van mijn netwerk (Facebook) ook als een professioneel netwerk ziet maar ik haal er wel heel veel kracht en energie uit. En het kost me veel tijd en energie dat ook.  Ik begon in december heel enthousiast op Facebook met een Tante Betsy (het leukste Nederlandse kledingmerk) verkoop groepje,  en dat groepje heeft inmiddels meer dan 1100 leden. Aangestoken door anderen (Susan i blame it on you) heb ik ook het tante Betsy Virus te pakken gekregen en dat merk past bij mij. Het is kleurrijk, vrolijk en een beetje gek en het valt gewoon niet elke collectie precies op maat.  Dat is wel een metafoor die op mezelf van toepassing is. Ik wissel zo ongeveer elk seizoen van kledingmaat maar ook mijn stemming kan nogal eens wisselen. Waar ik in december namelijk ook mijn dosis antidepressiva verdubbelde, om de maand door te worstelen, is dat de andere kant van de gekleurde medaille. Ik vond en vind die maand verschrikkelijk en de meest eenzame maand van het jaar. Het confronteert me met alles waar ik mee zit maar vooral met mijn eenzaamheid. Met de beleving dat ik dingen niet heb die anderen allemaal wel hebben (een man, kinderen, een goed betaalde baan, een perfect figuur, geen depressie 😉). Mijn hoofd maakt dingen dan donkerder en zwarter dan ze in werkelijkheid zijn, en tegelijkertijd trek ik een roze bloemetjesjurk aan met roze schoenen, en steek ik mijn kop in het zand. In gekleurde kleren is het leven gewoon net een tikje vrolijker ook als ik me van binnen zwart voel,  en ja dat helpt dus echt! En nu is het voorjaar aangebroken. De nieuwe collectie van Tante Betsy is uit. Dus ik ging een paar weken geleden passen en ik moest tot mijn verdriet constateren dat ook de XXL nu niet ging lukken. Vanwege te klein. Balen. Dit was op vrijdag voor carnaval. En carnaval is mijn feestje. Dus ging ik die avond in mijn super leuke lampjes jurk gemaakt door Susan van Bobbeez als een stralend zonnetje naar de stad. Ik had een super leuke avond. Niks aan de hand. De dag erna ging ik weer. Ik was de kroeg nog niet binnen en ik zie en hoor het meteen gebeuren. Twee mannen die elkaar aantikken en naar me wijzen. Moet je die dikke zien. En ik weet dat het dan over mij gaat. Maar ach. Ik neem nog een biertje en door. Ik laat me niet zo snel klein krijgen. Tot ik op maandag met carnaval weer zoiets meemaak midden op straat. Na het stappen met zijn allen eten zoals iedereen dat doet. En er weer een man voorbij loopt me aankijkt en zegt:” Jij hoeft niet meer te eten je hebt al genoeg gegeten.” En dan zakt de grond onder je voeten vandaan. Weer. En nu was ik niet zo sterk en heb ik heel heel hard gehuild. Mensen zijn hard en gemeen. En ik ben ook hard voor mezelf. Ik geef die gast in plaats van een klap voor zijn kop, wat hij verdient, van binnen gelijk. Ik ben ook te zwaar. En het zit me niet lekker. Ik heb er last van. Wat me er niet van weerhield om in de twee weken erna me toch nog lekker vol te proppen met alles wat mogelijk is. Tot vorige week woensdag. Ik dacht opeens ik ga  op de weegschaal. Ik schrok want het was nog net iets meer dan ik dacht. 128.9 kilo schoon aan de haak. Ik school de weegschaal aan de kant en dat ding brak in duizend stukjes. En ik schopte er niet eens tegen, terwijl ik wel die neiging had moet ik zeggen. Ik dacht en voelde dit is een teken. Ik moet nu iets gaan veranderen. Ik weet nog niet wat en ik weet nog niet hoe, maar dit is mijn leven, en ik ga wat meer regie in handen nemen. Ik denk aan mijn Tante Betsy groepje en besluit meteen een oproepje te doen. Tante Betsy valt op en af wie doet er mee? Een week later heb ik 181 prachtige dames bereid gevonden om lid te worden, waarvan er 65 sinds gisteren meedoen aan een challenge van 12 weken. Wie het meest gewicht verliest wint een Tante Betsy jurk. De grootste looser, niet mijn woorden maar de woorden van tante zelf.  Ze sponsort, hoe lief, 3 jurken nadat ik haar mijn verhaal mailde. Dat op zich was al een overwinning want ik ben geen vrager. Ook geen klager trouwens, maar met nooit delen hoe je je voelt blijft het ook maar binnen, en eindigt het letterlijk op je heupen. In kilo’s.  Dus nu ben ik begonnen. Ik ga weer afvallen, koolhydraten mijden, geen chocolade meer eten. Ergens vind ik de kick van afvallen best leuk. Je voelt je fitter, bent trots als het lukt, je krijgt veel complimenten. Ik ben al eens eerder, of ja al heel veel keren, afgevallen. De laatste keer viel ik af van 142.3 naar 97.6 kilo. Dat is heel veel. Ik droeg maat 42/44 en ik was “dik” tevreden. Wat me nu opvalt in dit alles dat er nou nooit iemand tegen je zegt: “Wow je bent aangekomen, wat zie je er goed uit, wat knap!” Mensen weet je wel wat je daarvoor moet doen?  Heel veel chocolade en kroketten eten, veel luiwammesen, je vaak moe voelen, geen energie hebben, veel geld uitgeven aan onder meer Ben en Tony. Twee van beste en trouwste vrienden.  Zo makkelijk is dat dik worden nog niet. En je moet je ook nog eens heel vaak rot (kut) voelen want als je je rot voelt ga je eten en dan voel je je minder verdrietig en leeg tijdelijk. En als dat voorbij is voel je je weer schuldig en moet je dat weer compenseren met eten. Ik begrijp niet dat mensen niet snappen hoe moeilijk het is om aan te komen, en ik vind dat we hiervoor veel meer complimenten zouden moeten uitdelen. Maar helaas de norm en de maatstaf is nu eenmaal dun is mooi, en je bent een doorzetter en je hebt discipline als het je lukt om af te vallen. Wat natuurlijk heel grote onzin is. Maar wat wij vrouwen allemaal wel over onszelf denken. Dat we zwak zijn als we aankomen. Laat ik dat maar eens even onderuit schrijven. Je bent niet zwak, je bent niet lui, je bent niet dom. Je bent perfect zoals je bent. En dat geldt ook voor mezelf. Ik weet dit. Maar ik voel het nog niet. Dus wat ik nu vooral wil is delen over mijn strijd, stilstaan bij wat ik voel, schrijven op momenten dat ik wil eten, bedenken waarom ik wil eten,  dat wat ik aan gevoelens weg eet delen op deze blog, en met andere vrouwen. Ik wil van het gevoel af dat ik minder meetel omdat ik te zwaar ben. Dat ik er dan minder mag zijn, terwijl er juist meer van me is. De kern van het terug komen op een gezond gewicht en een gezond zelfbeeld ligt bij mij in het verwerken van de pijn die ik al vanaf kind zijn met me meedraag, omdat ik altijd te zwaar ben geweest en daardoor ook altijd het gevoel heb gehad en gekregen geen volwaardig mens te zijn. En nu door te bloggen, een groepje op te richten kan ik niet alleen met mezelf aan de slag maar kan ik ook werken als motivator, vriendin, coach, ervaringsdeskundige. In de overtuiging dat ik niet de enige ben, en met de wetenschap dat ik best leuk kan schrijven. Ik ga ervoor. Met (af)vallen en opstaan.

0 comments on “Over met (af)vallen en opstaanAdd yours →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *