Tweestrijd

Tweestrijd

Eigenlijk wilde ik net naar bed. En toen scrollde ik net nog even door Facebook en kwam ik dit artikel tegen http://www.lindanieuws.nl/nieuws/plussize-modellen-slachtoffer-van-fatshaming-op-pagina-voor-vollere-vrouwen/

Ik lees door de reacties onder het artikel op Facebook en ik weet niet zo goed wat ik nu moet vinden. Feit is dat ik nu 4.8 kilo kwijt ben in 2 weken. Waar ik superblij mee ben. Echt. Maar met een gewicht van 123.2 en een lengte van 172 centimeter heb ik een BMI van 41.6. Voor een gezond BMI volgens de norm moet mijn BMI 25 zijn. Dat betekent 75 kilo. Nog 48.2 kilo te gaan dan. De laatste keer dat ik 75 kilo woog was ik 17 geloof ik en had ik 3 maanden amper gegeten. Hallelujah. Waarmee ik dan meteen een punt wil maken. Want 3 maanden niet of amper eten in je pubertijd is niet gezond. Het is sowieso niet gezond. Net zoals roken (check), alcohol (check), medicatie (check) niet gezond is. Er zijn dus heel veel dingen niet gezond en dat is onder- en overgewicht ook niet.

Ik lees termen in de reacties op het artikel als walgelijk. Ik vind zo’n reactie walgelijk, tegelijkertijd vind ik al mijn vet ook walgelijk. Ik vind het verschrikkelijk om foto’s van mezelf te zien als die door iemand anders zijn genomen die zijn altijd stukken minder gunstig dan degene die ik zelf maak, en geloof me ik ben heel goed geworden in mezelf “gunstig” op de foto zetten.  Daarnaast die term “Fatshaming”. Ik had er tot voor kort nooit van gehoord. En nu zie ik het telkens voorbij komen. Ik denk dan alleen maar waarom bestaat dat woord? Wie bedenkt dat?  En ook waarom deelt Linda dit artikel om tegelijkertijd heel Nederland op te roepen om mee te lijnen? Waarom wordt er niet gepromoot dat iedereen er mag zijn? Hoe je er ook uitziet. Dat is zo enorm belangrijk. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben absoluut GEEN voorstander van het promoten van overgewicht. Zelfacceptatie en zo stoer je bloot op de geven op de foto vind ik tegelijkertijd geweldig. Superknap. Ik zou willen dat ik het kon. Maar ik kan dat niet. En misschien wil ik het ook wel niet want dan zou ik ook accepteren dat ik in een ongezond te zwaar lijf woon.

Begrijpen jullie de titel van deze blog inmiddels. Het is toch ook een tweestrijd.

Fatshaming is kut. Het doet pijn en het is kwetsend en mensen moeten ermee ophouden. Maar dat gaat niet gebeuren. Mijn tweestrijd bestaat er nu uit dat ik twijfel. Ben ik nu aan het afvallen voor mij omdat ik zelf slanker wil zijn (en vooral fitter en mezelf niet meer walgelijk wil vinden) of omdat ik wil voorkomen nog ooit weer een vorm van fatshaming mee te maken? Doe ik dit voor mij of toch voor de buitenwereld of een combinatie van deze factoren?

Ik weet dat ik sowieso moet leren mezelf accepteren zoals ik ben. Dat het zo goed is. Dat mijn gewicht niet maakt wie ik ben. Maar zegt het feit dat ik nu toch weer een poging waag om af te vallen dan niet dat ik dit nog niet heb gedaan? Heel veel vragen in mijn hoofd moet ik zeggen zonder antwoord.

En misschien is het wel zo simpel als mijn schoonmaakster die ook een beetje overgewicht heeft vanmiddag zei. Of je nou dik of dun bent het gaat er gewoon om dat je je goed voelt.

Nu ga ik in ieder geval naar m’n bed. Want morgen weer sporten. En alhoewel het best zwaar en pijnlijk voor mijn spieren is, voel ik me goed als ik het gedaan heb. En dan bedoel ik niet alleen omdat ik trots ben dat ik dat dan weer heb gedaan in het kader van het afvallen. Nee ik voel me echt fysiek en mentaal lekker na het sporten. En dat alleen is alweer de moeite waard. Dik of dun. Het gaat erom dat je je goed voelt. Dank je schoonmaakster. Ik ga hem onthouden.

 

0 comments on “TweestrijdAdd yours →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *